Het leven is een dropping

Wat mij betreft is de zin van het leven heel eenvoudig.
Het leven is een dropping.
Eerst word je zover mogelijk van huis afgezet.
Daarna is het de uitdaging weer thuis te komen.
Thuis zijn is heerlijk.
Maar als heerlijk een onafgebroken ervaring is merk je er niks meer van.
Ervaring heeft contrast nodig.
Daarom leven wij allemaal het avontuur van de verloren zoon.
Thuis waardeer je volledig nadat je verdwaald bent geweest.

Jeugdige zoeker

Ik had een lastige jeugd. En daar bof ik mee.
Ellende brengt beweging op gang.
Ik werd als kind al een zoeker.
Ik oefende toen al met de zelfhulpboekjes van mijn moeder omdat ik vat wilde krijgen op een situatie die ik totaal niet begreep.
Als puber noemden mijn vrienden mij Sociofrank omdat ik altijd bezig was met gevoelens en de zin van het leven.
Wijsheid bleef altijd het belangrijkste in mijn leven.

Doordraaien om te kunnen resetten

Ik dacht mijn thuis-situatie te kunnen ontsnappen door het ouderlijk huis uit te vluchten.
Maar toen merkte ik pas dat ik alle verwarring op mijn schouders meenam.
Niet lang nadat ik op eigen benen was gaan staan kreeg ik enorme smetvrees.
Daar schaamde ik me toen voor.
Nu ben ik er trots op.
Want ik heb het helemaal overwonnen.

Van kennis-wijsheid naar levende ervaring

Aan kennis-wijsheid heb je niet zoveel.
Dat merkte ik op het moment dat ik wist dat ik alle beperkende overtuigingen doorzag.
Ik was ongeveer 40 jaar oud.
Ik was nog steeds onrustig.
Door geluk kwam ik terecht bij een hele goede acupuncturist.
Hij heeft mijn lichaam geholpen zich te ontdoen van allemaal oude energie die het netjes had opgeslagen op het moment dat ik er nog niet mee kon dealen.

Thuis komen

Tijdens dit proces ben ik dagelijks een paar uur in stilte gaan zitten.
In deze stilte heet ik alles wat zich wil laten zien welkom.
Langzamerhand leer ik mijzelf steeds beter kennen als de stilte zelf.
Hierdoor leer ik het ware geluk kennen.
Dat is geluk wat onafhankelijk is van factoren.
Deze uren van stilte zijn mij heel dierbaar.

Helder zien

Vroeger was ik kwaad op de mensheid.
Ik zag hoe mensen er een potje van maken terwijl er zoveel geluk mogelijk is.
Deze kwaadheid is veranderd in mededogen.
Ik zie dat alle mensen verdwaald zijn en de weg naar huis proberen te vinden.
Hoe lang blijf je nog kwaad als je ziet dat er sprake is van onvermogen?

Oordelen zijn slechts oordelen

Natuurlijk komen er nog altijd oordelen in mij op.
Maar het verschil met vroeger is dat ik zie dat geen enkel oordeel waarheid in zich draagt.
Ze brengen mij niet meer van mijn stuk.
Ik kijk daardoor helder naar de werkelijkheid.

Gevoelens zijn slechts gevoelens

Natuurlijk komen er gevoelens in mij op naar aanleiding van gebeurtenissen.
Maar daar kijk ik naar als getuige.
Ik laat gewoon opkomen wat er op wil komen zonder daar conclusies aan te verbinden.
Gevoelens willen gewoon hun dansje doen.
Ik laat dansen.

Als verzet wegvalt is geluk oneindig